پایگاه اطلاع رسانی بانوی بلوچ

۱۴۰۰-۱۲-۲۸

عوامل تربیتی و عاطفی فرزندان در خانواده

اشتراک گذاری در whatsapp
اشتراک گذاری در email
اشتراک گذاری در telegram
اشتراک گذاری در twitter
اشتراک گذاری در facebook

نهاد خانواده به‌صورت یک سیستم متعامل و به هم پیوسته است که هرکدام از اعضای آن متناسب با جایگاه و نقشی که دارند در همدیگر اثر می‌گذارند. والدین مهم‌ترین نقش را در خانواده دارند و می‌توانند در صورتی‌که عوامل مؤثر در تربیت را به‌کار گیرند، در رشد، پرورش و تحول شخصیتی فرزندان سهم بسزایی داشته باشند و به‌عنوان یک مربی از بروز اختلافات شخصیتی در آنان پیشگیری کنند. از عوامل مهم و تأثیرگذار در تربیت فرزندان، مشاهده روابط مطلوب میان والدین است. منشأ این روابط مطلوب والدین، به فعلیت رساندن عواطفشان است. عاطفه به مفهوم توجه، تمایل و گرایش یاورانه به یکدیگر است که همراه با رحمت و رأفت از خود به‌شکل‌های گوناگون نسبت به دیگری بروز می‌دهند. والدین با به جریان انداختن توانمندی‌های بالقوه‌ی عاطفی به‌گونه مثبت و کارآمدی بر روند تربیتی یکدیگر و فرزندان تأثیر می‌گذارند.

بارز نمودن و شکوفاسازی توانمندی‌های عاطفی در بین همسران، نه تنها روابط بین آن‌دو را در سطوح مختلف سامان می‌دهد، بلکه به ارتقاء و سالم‌سازی روابط با دیگران از جمله خدا و نیز جوّ خانوادگی سالم‌تر برای دوری از تنش و پرورش فطرت و توانمندی‌های فرزندان به‌سوی خوبی و خیر باشد. به عبارتی پدر و مادر در جایگاه محوری‌ترین عنصر تعاملات خانوادگی، وقتی التزام اساسی به آموزه‌های اخلاقی، ارزشی، دینی و عاطفی در روابط همسری داشته باشند الگوی قبول کردنی و ارزنده‌ای برای انتقال مفاهیم و آموزه‌های نظام ارزشی جهانی، انسانی، فرازمانی و فرامکانی دین اسلام به فرزندان خویش می‌توانند باشند و شخصیت و هویت وجودی آنان را پایه‌ریزی کنند. البته برای نیل به این مهم، والدینی موفقند که بتوانند به امور زیر بپردازند:

– بینش‌ها و باورهای دینی، تربیتی، سیاسی، اجتماعی، اقتصادی خودشان را همسو می‌کنند.

–  در ارتباط متقابل خود با همسر، همواره احترام همدیگر را حفظ مى‌کنند.

–  در ارتباط کلامى، با لحنى محبت‌آمیز و با نیتى خیرخواهانه وارد مى‌شوند.

– اشکال‌ها و انتقادها را دور از حضور فرزندان بازگو و حل‌وفصل می‌کنند به گونه‌ای که شخصیت و عزت نفس فرد همواره حفظ مى‌شود.

–  نگرش نعمتی نسبت به یکدیگر دارند.

–  همدیگر را به بهترین نام و لقب خطاب می‌کنند.

–  اوقات خوش خانه را در ارتباط با یکدیگر به سخنان و گفتارى صرف مى‌کنند که موجب رشد و تعالى شخصیت خود و فرزندان مى‌شود.

-حقوق یکدیگر را رعایت می‌کنند تا امنیت روانی برای همدیگر فراهم کنند.

–  از الگوبودن خودشان برای فرزندان با ارائه رفتارهای سالم و منطبق با معیارهای دینی محافظت می‌کنند.

با توجه به نقش گسترده عوامل در تربیت عاطفی فرزندان، پیشنهاد می‌گردد تا محققان، کارشناسان و متولیان امور فرهنگی – تربیتی و مشاوران خانواده چگونگی توانمند‌سازی خانواده‌ها و تجهیز آنان به این عوامل و چگونه به‌کارگیری آنها را پژوهش کنند و سیاست‌های پژوهشی و جهت‌گیری‌های علمی، فکری و روان‌شناختی را متوجه طریقه تشکیل پایایی و پویایی روابط مطلوب عاطفی خانواده کنند تا والدین برای تربیت عاطفی و پرورش نسلی فرهیخته و فرزندانی کارآمد و مسئول آمادگی کافی پیدا کنند.

گردآوری : حبیبه رئیسی

منبع : پناهی، علی احمد؛ شریفی، احمدحسین (۱۳۸۸) بایسته‌های اخلاقی همسران و نقش آن در تربیت فرزندان، معرفت اخلاقی، سال اول،

۷۸۶

اشتراک گذاری در whatsapp
اشتراک گذاری در email
اشتراک گذاری در telegram
اشتراک گذاری در twitter
اشتراک گذاری در facebook
انتهای پیام/

دیدگاه های ارسال شده توسط شما ، پس از تایید مدیر سایت یا دبیر بخش خبری در وب سایت منتشر خواهد شد.
پیام هایی که حاوی تهمت باشد منتشر نخواهد شد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *