پایگاه اطلاع رسانی بانوی بلوچ

۱۴۰۱-۰۱-۱۴

چرا برخی از اطفال به مدرسه رفتن علاقه ندارند؟

اشتراک گذاری در whatsapp
اشتراک گذاری در email
اشتراک گذاری در telegram
اشتراک گذاری در twitter
اشتراک گذاری در facebook

بعضی از بچه ها به خصوص آنهایی که تازه به دبستان رفته اند،نه تنها علاقه ای به رفتن به مدرسه نشان نمی دهند،بلکه به عناوین مختلف و بهانه های گوناگون از رفتن به آنجا خودداری می کنند.

این امر موجب آن می شود که والدین آنها تصور کنند که آنان آینده خوبی در پیش نخواهند داشت و در زمینه تحصیل موفقیتی به دست نخواهند آورد.معمولا روزهای نخست مدرسه رفتن که مرحله جدیدی از زندگی کودکان است،برای آنها تا حدی مشکل است .اما عده ای از آنها بعدها نیز بیش از حد معمول اظهار ناراحتی می کنند.گاهی به عنوان اینکه مریض هستند،در خانه می مانند و علل ناراحتی خود را نیز ابراز نمی دارند.در این موارد پدر و مادر باید به این مسآله توجه کرده کنجکاوی به خرج دهند و در صدد چاره جویی برآیند.

اما مسائل دیگر و مهمتری نیز در این باره تآثیر دارند و مهمترین آنها از این قرارند:

نگرانی و اضطراب:بسیاری از کودکانی که تازه به مدرسه رفته اند و از خانواده جدا شده اند،دچار نوعی نگرانی شده احساس تنهایی می کنند.

همچنین برخی از دانش آموزان که به مدرسه جدید می روند و دوستان سابق خود را از دست می دهند،ناراحت و به حضور در کلاس درس،کم علاقه می شوند.پدر و مادر می توانند به آنها روحیه بدهند و آنان را تشویق کنند تا خود را با محیط تازه تطبیق دهند.گذشت زمان نیز به این امر کمک خواهد کرد.

احساس تنهایی:برخی از بچه ها از بودن در جمع خجالت می کشند.نمی توانند دوستانی برای خود پیدا کنند و احساس تنهایی موجب بی علاقگی آنها به مدرسه است.در این مورد والدین می توانند طرز آشنایی با دیگران و طریق دوست یابی را به آنها یاد بدهند.

چنانچه آنها را وادار کنند که درسهای خود را بخوبی یاد بگیرند تا در کلاس بتوانند به آسانی به پرسش های معلم پاسخ بدهند،باعث می شود که روحیه بهتر و اعتماد به نفس بیشتری بدست آورند و احساس کمبود نداشته باشند و آشنایان و دوستانی برای خود پیدا کنند.

اذیت و آزار:ممکن است کودک در اثر ترس از اذیت و آزار یکی دو تن از همدرسان یا یکی از افراد مدرسه،از رفتن به مدرسه نگران باشد.پدر و مادر می توانند با تحقیق لازم موضوع را پیگیری کرده از او رفع مزاحمت کنند و ترس او را از بین ببرند.

نواقص جسمی:برخی از ناراحتی های کودکانی که به مدرسه علاقه نشان نمی دهند،مربوط به نقصی است که در یکی از اعضای آنها وجود دارد. نمی توانند درسها را بخوبی فرا بگیرند و تکالیف خود را انجام دهند.برای مثال:ممکن است چشم کودک ضعیف باشد ونتواند نوشته های روی تخته کلاس یا کتاب را بخوبی بخواند.این مسآله موجب عقب ماندگی او از درس باشد و در علاقه مندی از رفتن به مدرسه تآثیر بگذارد.

والدین می توانند از طرز خواندن او و اینکه نوشته ها را با چه فاصله از صورت خود نگاه می دارد یا توجه به اینکه پس از مدتی خواندن دچار سردرد می شود . سایر آثاری که ضعیف بودن چشم کودک را نشان می دهد،علت ناراحتی او را پیدا کنند و با کمک چشم پزشک مشکل او را برطرف سازند.

سخت گیری آموزگار:برخی از آموزگار خود ناراضی هستند و او را بداخلاق یا سخت گیر می دانند.ممکن است آموزگار بخواهد شاگردان را با دیسیپلین لازم تربیت کند یا آنکه واقعآ رفتار مناسبی نداشته باشد و با اندک اشتباهی از طرف بچه ها،آنان را مورد توبیخ قرار می دهد.از این رو والدین باید با دقت به این امر رسیدگی کنند و با تماس با مدرسه و معلم،وضع رفتار و روابط آموزگار و دانش آموز را بخوبی بدانند و در صورتی که خشونت و سخت گیری آموزگار موجب ناراحتی و نارضایتی فرزند آنها است،راه حلی برای آنها پیدا کنند.

منبع:کتاب رفتار با کودک و نوجوان

ترجمه و تآلیف:محمد تقی صالحی

تهیه و تنظیم:نازیلا چاکرزهی

۷۸۶

اشتراک گذاری در whatsapp
اشتراک گذاری در email
اشتراک گذاری در telegram
اشتراک گذاری در twitter
اشتراک گذاری در facebook
انتهای پیام/

دیدگاه های ارسال شده توسط شما ، پس از تایید مدیر سایت یا دبیر بخش خبری در وب سایت منتشر خواهد شد.
پیام هایی که حاوی تهمت باشد منتشر نخواهد شد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *