پایگاه اطلاع رسانی بانوی بلوچ

۱۴۰۱-۰۱-۲۹

تآثیر روابط اجتماعی بر کودکان معلول

اشتراک گذاری در whatsapp
اشتراک گذاری در email
اشتراک گذاری در telegram
اشتراک گذاری در twitter
اشتراک گذاری در facebook

روابط اجتماعی می‌تواند تآثیر عمیقی بر نگرش‌های فرد معلول نسبت به خود و فرصت های که برای سازگاری روانی، تحصیل و اشتغال به دست می‌آورد داشته باشد. اگر واکنش اطرافیان مبتنی بر ترس، طرد و یا تبعیض باشد، در آن صورت ممکن است مقدار زیادی از انرژی خود را برای پنهان کردن تفاوت های خود مصرف کند.

اگر واکنش‌ها بر ترحم به کودک و ناتوانی او مبتنی باشد، معمولا خود را به صورت افرادی که باید به دیگران متکی باشند ،تلقی خواهندکرد. اما اگردیگران کودکان معلول را به صورت افرادی در نظر آورند که اگر چه دارای برخی محدودیت ها هستند اما در بیش‌تر موارد مانند دیگران می‌باشند. آنها تشویق خواهند شد تا به صورت افرادی مستقل و اعضایی مفید برای جامعه بار آیند. عوامل متعددی  می تواند به افزایش پذیرش افراد معلول از سوی دیگران کمک کند. متخصصان و گروه های اجتماعی از طریق دادن اطلاعات و آموزش های  عمومی تلاش می کنند ترس از معلولیت ها را در مردم کاهش داده، از آنان بخواهند از معلولان پشتیبانی کند.

واکنش های خانوادگی: واکنش های خانوادگی نسبت به نقص جسمی کودک می تواند تآثیر منفی برخوردهای اجتماعی را تشدید یا جبران نماید. صرفنظر از ماهیت یا علت آن تآثیر روانی داشتن  یک کودک معلول می تواند،بسیار ناراحت کننده باشد. تردیدی نیست که خانواده چنین کودکی دچار شک، نومیدی و افسردگی می شود. والدین اغلب احساس گناه و تقصیر می کنند، و گاه به وسیله افراد ناآگاه ،که نمی توانند مشکل آنان را درک کنند،دچار ناکامی می شوند.نحوه پذیرش کودک معلول در خانواده ها متفاوت است. امکان آشفتگی در خانواده ای که دارای فرزند معلولی هستند می تواند بسیار زیاد باشد. چنین کودکی مقدار زیادی از در آمد، انرژی و وقت خانواده را به خود اختصاص می دهد.والدین ممکن است یکدیگر را سرزنش کنند، ممکن است نسبت به یکدیگر یا نسبت به فرزندانشان بی اعتنا  باشند یا سعی می کنند که وجود کودک معلول خود را انکار نمایند. امکان دارد برادران و خواهران از کودک به خاطر مراقبت های بیشتری که از طرف والدین دریافت می کند. رنجیده خاطر شوند.کودک  ممکن است بیش از حد مورد حمایت قرار بگیرد، به طوری که رفتارهای کودکانه نشان دهد،یا ممکن است مورد غفلت یا انکار یا حتی مورد اذیت و آزار خانواده واقع شود. برخلاف آنچه گفته شد خانواده می تواند همراه با ایجاد انگیزه به صورتی وصف ناپذیر به بهداشت روانی و سازگاری کودک معلول کمک کند. والدین این کودکان حتمآ باید با پزشک متخصص و متخصصان توانبخشی مشاوره داشته باشند.

واکنش های کودکان معلول: نحوه برخورد کودکان با نقص‌بدنی خود، منعکس کننده رفتاری است که دیگران در مورد آنان اعمال می دارند، و اگر دیگران رفتاری سرزنش آمیز داشته باشند،کودکان نیز دارای این احساسات منفی خواهند بود. برعکس چنانچه احساسات دیگران نسبت به آنها مثبت باشد،آنها نیز به جای اینکه نقش متکی به دیگران را بازی کنند، سعی خواهند کرد مستقل بار آمده، تا حد امکان نیاز های خود را برآورده سازند. آنها تصویری واقعی از خود در ذهن به وجود خواهند آورد و در مورد برخوردهای صحیح و صادقانه اطرافیان ، هدف های واقعی برای خود انتخاب خواهند کرد،با برخورد صحیح با کودک معلول سرانجام می توان به او کمک کرد تا نقص خود را بپذیرد هر چند به ماهیت معلولیت خود آگاه است،زندگی شادی را آغاز نماید. این طبیعی است که کودکان به هنگام جدا شدن از والدین،و بستری شدن در بیمارستان برای معاینات و درمان های پزشکی دچار ترس و اضطراب می شوند.در چنین موقعیت های نحوه برخورد درست می تواند ناراحتی های عاطفی را کاهش دهد.

منبع:کتاب فنون مراقبت و نگهداری کودک-سارا فرجاد-ویراستار علمی: عزیز الله باطبی –تهران:شرکت چاپ و نشر کتاب های درسی ایران ۱۳۹۲

تهیه و تنظیم:نازیلا چاکرزهی

۷۸۶

اشتراک گذاری در whatsapp
اشتراک گذاری در email
اشتراک گذاری در telegram
اشتراک گذاری در twitter
اشتراک گذاری در facebook
انتهای پیام/

دیدگاه های ارسال شده توسط شما ، پس از تایید مدیر سایت یا دبیر بخش خبری در وب سایت منتشر خواهد شد.
پیام هایی که حاوی تهمت باشد منتشر نخواهد شد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *