پایگاه اطلاع رسانی بانوی بلوچ

۱۴۰۱-۰۳-۰۹

رزاقت الهی و انفاق

اشتراک گذاری در whatsapp
اشتراک گذاری در email
اشتراک گذاری در telegram
اشتراک گذاری در twitter
اشتراک گذاری در facebook

رزق، مثل آب خور مرغ های مرغداری هاست. اگر آب خوری آن ها را دیده باشید، این طور است که کمی بالاتر از لبه ظرفی سوراخ کرده و آن را پر از آب می کنند و روی یک ظرف بشقاب مانند، برمی گردانند. هوا وارد می شود و آب توی بشقاب زیرین می آید. وقتی آب در بشقاب جمع شد و مقابل سوراخ رسید متوقف می شود و جوجه ها می آیند از این آب ها می خورند و سطح آب  می‌آید  پایین.

همین که جلوی آن سوراخ باز شد دوباره آب جریان پیدا می کند. یعنی وقتی مصرف شد تواید می شود نه این  که تولید

می‌‎شود تا مصرف شود.

روری همیشه  با مصرف هست نه تولید. اگر ده جوجه آب بخورد آب بیشتری بیرون می آید  پنج جوجه بخورد، کمتر بیرون می آید.

مساله روزی انسان هم این چنین است. اگر کسی هزینه چند خانواده را تامین کند، مصرف آنها موجب شدت جریان درآمد می شود و هر کس روزی خودش را مب خورد. اگر انسان این معنی را بداند، وقتی کسی از او کمکی بخواهد.؛ خوشحال می شود  و می فهمد که بناست خدا به او روزی دهد که این ها چیزی از او می خواهند. اما اگر سفره اش را بست و جلوی مصرف را گرفت، روزی هم بند می آید.

منبع فصلنانه مجیب شماره ۴ سردبیر  زینب نیکبخت

ارسالی از خانم امرا

۷۸۶

اشتراک گذاری در whatsapp
اشتراک گذاری در email
اشتراک گذاری در telegram
اشتراک گذاری در twitter
اشتراک گذاری در facebook
انتهای پیام/

دیدگاه های ارسال شده توسط شما ، پس از تایید مدیر سایت یا دبیر بخش خبری در وب سایت منتشر خواهد شد.
پیام هایی که حاوی تهمت باشد منتشر نخواهد شد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.